TOUSSIANA



Nathalie wilde me eerst het mooie Toussiana laten zien vanop een rots die de eindeloze savanne domineert. Tussen de rotsblokken ontspringen kleine paradijselijke watervalletjes die de lommerrijke bossen in de oasen bevloeien. Nathalie vertelt honderduit over de grote bomen met hun vele weldadige eigenschappen: de baobab, de neré, de jujube, de gomboom, de tamarinde, de kapokboom, de majestueuze khaya, de met vruchten beladen mangoboom, en de heiligste van al... de karitéboom.


Al sinds mensenheugenis gedijt de karitéboom in een langgerekt gebied onder de Sahelgordel die zich uitstrekt van Senegal tot het oude koninkrijk Ethiopië aan de andere kant van Afrika. De heilige karitéboom wordt nochtans met uitroeiing bedreigd, doordat immense gebieden ten prooi zijn gevallen aan intensieve landbouw en aan de nietsontziende economische belangen van enkele economische grootmachten...

NATHALIE



Op het eerste gezicht lijkt Nathalie wat melancholisch en zelfs een beetje angstig, als een frêle gazelle in gevangenschap, maar haar glimlach verraadt een verbeten vastberadenheid.


De bloem van Toussiana had het geluk (of "het ongeluk", zo zegt ze zelf!) om naar het dorpsschooltje te kunnen gaan en daarna in het naburige Bobo les te kunnen volgen aan het gymnasium. Ze had echter niet de middelen om naar de universiteit in Dakar te gaan...


Haar grote zus, die in Ouagadougou woont, bood haar echter de nodige steun om haar studies af te maken en in de hoofdstad het diploma van secretaresse te behalen. Daarna werkte Nathalie tot 2006 voor een bedrijf in de stad, maar zodra ze even tijd had, kwam ze terug naar haar dorp. Het leven in de stad en een kantoorbaan waren niets voor haar.


Toen ze op een dag zelf buitenlandse cosmetica op basis van karité begon te gebruiken, realiseerde Nathalie zich dat karitéboter een kostbaar goed was. En uitgerekend zij kende nog het geheime recept om karitéboter te maken: ze had het als kind immers van haar grootmoeders, nichtjes en buurmeisjes geleerd… Dit was een vrouwenzaak die absoluut meer aandacht verdiende. Ze kon een bevriend stel overtuigen om in een kleine productie-eenheid voor karitéboter in Toussiana te investeren.

Na de eerste "oogst" vertrok ze naar Europa met als enige bagage 25 kilo boter in kleine potjes, die ze bij plaatselijke boerderijen wilde aanprijzen. Ze doorkruiste het Franse platteland en sleepte er in de Ardèche een wel heel onverwacht en betoverend contract in de wacht: haar knappe echtgenoot Antoine, een landbouwkundig ingenieur met interesse voor ecologie. Samen vormen ze nu een prachtig team.


Maar Nathalie wilde op haar reis vooral ook grote cosmeticafirma's contacteren die gebruik maken van karitéboter: ze wilde hen namelijk overtuigen om met haar piepkleine bedrijfje in het verre Toussiana in zee te gaan. Helaas, de zeldzame keren dat aan haar oproep gevolg werd gegeven, kreeg ze hoogstens een beleefd antwoord dat haar dossier zou worden onderzocht... Ze liet de moed echter niet zakken. Ze schreef met haar mooiste pen een lange brief aan dhr. Pierre Fabre zelf. Haar visum zou de week daarna verstrijken... Amper drie dagen later kreeg Nathalie een bericht: "dhr. Pierre Fabre zou u woensdag om 10 uur willen ontmoeten."